Friday, February 9, 2018

ශිෂ්ටත්වය යනු ....


යටත්විජිතකරණයේ මුලික අදහස (ශිෂ්ට නොවූ) මිනිසා ශිෂ්ටකරණය කිරීමේ අතිමුලික අදහස (fundamental idea) හා බැඳී පවතී. අතිශය මතභේදාත්මක අදහසක් වන මෙම 'ශිෂ්ටත්ව උපන්‍යාසය' පශ්චාත් යටත්විජිත චින්තකයින් බොහෝ ගණනක් විසින් අභියෝගයට ලක්කර ඇති නුතන අදහසකි.  ඔවුන් (බටහිර) අපට වඩා ශිෂ්ට වන්නේ කෙසේද යන්න විශිෂ්ට පෙරදිග සංස්කෘතියක් ගැන උපුටා දක්වන ඉහත පශ්චාත් යටත්විජිත සහ පශ්චාත් නුතනවාදී චින්තකයින්ගේ ප්‍රතිචාරයයි. එහෙට වඩා මෙහේ නරකයිද මෙහෙට වඩා එහේ හොඳද වැනි ප්‍රශ්න මාලාවක් මෙම විචාරකයින් විසින් අසනු ලබයි. අපට කීමට ඇත්තේ මෙයයි. නුතනත්වය යනු අප ලෝකය දෙස බලන එක්තරා ආකාරයකි. ලෝක දෘෂ්ටියකි (world view). බ්‍රිගේඩියර් ප්‍රියන්ත විසින් එක්තරා අයුරකින් උල්ලංඝනය වන්නේ තමාගේ ආත්ම මුලික අත්දැකීම (subjective experience) බාහිරට ප්‍රක්ෂේපනය කිරීමේ ආකාරය තුළ තිබිය යුතු වූ විශ්වීය ආකල්පයයි (attitude). කිසිම ලාංකික විචාරකයෙක් විසින් මෙම අදහස පැහැදිළි කරදීමට ඉදිරිපත් නොවීම අභාග්‍යයකි. ප්‍රියන්ත විසින් 'නිෂ්පාදනය කරන මෙම සංඥාව' අතිශයින් වැදගත් බෙදුම් කඩනයක් සලකුණු (ප්‍රථමික / නුතන) කරමින් තිබියදී එය සාකච්චා නොකිරීම නුතන අර්ථයෙන් දේශපාලනික වරදකි. එය කුමන දේශපාලන කඳවුරට සේවය කරත් (රනිල්ට හෝ මෛත්‍රී ට හෝ රාජපක්ෂ වරුන්ට යන කුමන පාර්ශවයකට හෝ) නුතනවාදියෙකු හට සංඥාවේ දේශපාලනික ආර්ථිකය මඟ හරිය නොහැකිය. බොහෝ විට ප්‍රියන්ත විවේචනය කිරීම ලාංකික ජාතිවාදය තුල අතිශයින් විවේචනයට භාජනය වීමට  සහ ජනප්‍රිය නොවීමට ඉඩ ඇති වුවත් 'විවේචක වගකීම' යනු ජනප්‍රියත්වය ඉක්මවා යන සාර්වත්‍රික වගකීමකි. එය ජාතිය යන්න ඉකමවා යයි. කෙටියෙන් කිවහොත් සමාජීය පරස්පරතා ඇති අවකාශයක තිබිය යුතු ඉවසීම ප්‍රියන්ත විසින් සඥා නිෂ්පාදනයක් තුල උල්ලංඝනය කර ඇත. ප්‍රශ්නය දෙස බැලීම පටන් ගත යුත්තේ එතැනිනි.     

Tuesday, February 6, 2018

වස්තුව හරහා ව්‍යුහගතවීම...


පසුගියදා අප අතරින් වියෝවූ ධර්මසේන පතිරාජයන්ගේ පැවැත්මේ දයලෙක්තිකය ඇසුරෙන් කෙටි සටහනක්....
ආචාර්ය ධර්මසේන පතිරාජ විසින් කරන ලද ‘යුද්ධය පිළිබඳ ගැඹුරු සිනමාවක් බිහිවිය යුත්තේ උතුරෙන්’ යන ප්‍රකාශය අප යටත් විජිත ස්වාමි සේවක සම්බන්ධය සහ ස්වයං සවිඥානිකත්වය යන හේගලියානු ස්ථාවර ඔස්සේ නැවත සිතා බැලුවොත් ලැබෙන පිළිතුර කුමක් වේවිද?
 ඔහු සිතන පරිදි උතුරේ සිනමා කරුවකුට යුද්ධය පිළිබඳ වඩා යථාර්ථවාදී අනුභූතික අත්දැකීම් අවශෝෂණය කරගත හැකිවූ පමණින්ම ගැඹුරු සිනමාවක් බිහිකළ හැකිද යන දාර්ශනික ප්‍රශ්නය කිසිවෙක් නොඅසන්නේ ඇයි?
උදාහරණ ලෙස ඉන්දීය නිදහස් අරගලය සහ ගාන්ධි පාදක කරගත් අග්‍රගණ්‍ය ‘ගාන්ධි’ නම් චිත්‍රපටය ඉන්දියානුවකුට, පකිස්තානුවකුට කළ නොහැකි වුවේ ඇයි ?
මෙහි දී සිනමාව තුළ වැදගත් වන්නේ ප්‍රපංචයීය අනුභූතික අත්දැකීම්වලට වඩා එම අත්දැකීම ග්‍රහණය කර ගන්නා සද්භාවී නිරීක්ෂක ස්ථානයයි (gaze point); විශ්වීය ඇසයි; එදිනෙදා දේශපාලනය ඉක්මවා යන පාර -දේශපාලනික දැක්මයි. බටහිර ස්වාමියා විසින් සැමවිටම යථාව සංකේතනය වෙතට ගෙනවිත් අපිට පෙන්වනු ලබයි. රිචඩ් ඇටෙන්බරෝ විසින් කරන්නේ ද එයයි.
එම සංකේතනය කරා එන ගමනේදී: එදිනෙදා ජීවිතයෙන් බැහැරව, එහි දිනපතා වියවුලෙන් බැහැරව, සාන්දෘෂ්ටික ස්ථානයක් කරා ස්වාමියා පසුබසි. ඔහු සවිඥානිකත්වය පිණිස අනෙකා 'වස්තුවක් ලෙස' අදාළ කර ගත්ත ද අවසානයේදී ඔහු ම ව්‍යුහගතවීම පමණක් වස්තුව හරහා සිදුවේ (ගාන්ධි උසාවියට එනවිට නැගී සිටින සුදු ස්වාමියා මෙහිදී නැවතත් ස්වාමිත්වය ලබාගනී. ඔහු අප වෙනුවෙන් චිත්‍රපටිය ද සාදයි. ඔහුගේම වරදකාරී බවෙන් ඔහු නිදහස් වේ). එනම් ගැහැණිය (පෙරදිග) නොපවතී යන්න මෙහිදී සත්‍යය වේ.
අපි උතුර වෙනුවෙන් චිත්‍රපට සාදන්නේ අපගේ වරදකාරිත්වයෙන් නිදහස් වීම පිණිස ද, නැතිනම් අපගේම ස්වාමිත්වයේ නිර්ක්ෂක ස්ථානය ඔවුන්ට පෙන්වීමටද? ලකාන් දක්වන අයුරින් ආඛ්‍යානකරු (පතිරාජ, හඳගම) සහ ආශා වස්තුව (දෙමළ අනේකත්වය) අතර ඇති විපරිත සම්බන්ධය (විගලිතභාවය) තුළින් සිදුවිය හැක්කේ පහත සදහන් දෙකින් එකක් පමණය. පළමුවැන්න: ආශාව අතුරුදන් වී යාමයි. දෙවැන්න: ආශා වස්තුව අතුරුදහන් වී යාමයි. පතිරාජ විසින් ‘දෙමළ සිනමාවක්’ පිළිබද දකින සිහිනය තුළ මින් කුමක් ආරක්ෂා කර ගැනීමට ඔහු සිතන්නට ඇතිද?
දෙමළ ගැහැණියකට ප්‍රේම කළ පමණින් දැවැන්ත ස්වාමි සේවක සංකීර්ණයක් විසඳීමට ඔහුට හැකි ද?
සත්‍යය ලෙස එය ප්‍රේමයක්ද, නැත්නම් විගලිතභාවයේ මනෝ විශේල්ෂි ප්‍රකාශනයක්ද?
ධනවාදය තුළ ආශාව ස්ථානගත වන විපරිත ස්වභාවය ගැන අප නැවත සිතන්නේ නම් තමා ජීවත් වූ යුගය පතී තේරුම් ගත්තාද යන්න අපට නැවත ඇසීමට සිදුවේ.
සිරිමල් විසින් ලියන ලද බීමත්කම පිළිබද ලියවිල්ල සත්‍යය නම් පතීගේ ‘වම් ඉවුර’ යනු පතුලක් නැති විගලිතභාවයේ රෝග ලක්ෂණයක්ද?
පතී විසින් ‘භෞතික වාදයේ ගැටළුව’ ඉස්මතු කරන්නේ (ඉස්මතු කරනවා නම්) ඔහුගේ චිත්‍රපට හරහා නොව ඔහුගේ පෞද්ගලික ජීවිතයේ දයලෙක්තිකය තුළින් බවට මෙහිදී ඉතා පැහැදිලිව තර්ක කළ හැකිව තිබියදී බොහෝ දෙනෙක් සවිඥානිකව එය මගහරිති. ෂේලිනියානු විශ්වයක් තුළ දී සත්‍යය පතිරාජ ඉන්නේ චිත්‍රපට ලෝකය තුළ නොව ඔහුගේ කර්කශ පුද්ගලික ජීවිතය තුළ ය . සිරිමල් විජේසිංහ විසින් ලියන ලද බේබදු අතීතය පිළිබඳ ලියවිල්ල සහ පතීගේ දමිළ ප්‍රේමය ඇතුළු අඳුරු අර්තර්ගතය විසින් අපට උගන්වන බොහෝ දේ ඇත . මා සිතන පරිදි මාක්ස්වාදීන් ලෙස අප ඒවාද සංවාද තලයට ගෙන ආ යුතුය. උදාහරණ ලෙස ඔහුගේ සංකේතිය විශ්වයේ ෆැලික ආර්ථිකයේ ගැහැනිය සහ එයට ඔබ්බෙන් පැවති ප්‍රමෝදයේ ස්ත්‍රිය (Dolar 2017: 19) ඔස්සේ ඔහු අපට පෙන්වන්නේ සමස්තයක් ලෙස පැවති ඔහුගේ වමේ ජීවිතයේ හිස් හැඟවුම යි. සංකේතනය ගෙන ඒමට නොහැකි දෙයයි. මෙය හරි වැරදි පිළිබඳ ප්‍රශ්නයක් නොව ඔහු ගතකළ ජීවිතයේ අඳුර පිළිබද මානයකි. ඉගෙනීමට දෙයක් ඇත්නම් එය තිබිය හැක්කේ ඔහුගේ ‘භුමිය’ (යථාව) තුළ මිස සංකේතනය තුළ නොවේ යන්න මෙහි අර්ථයයි.
අපිට ඔහුගේ චිත්‍රපට අවශ්‍ය ආකාරයකට අර්ථකථනය කළ හැකි මුත් ඔහුගේ අඳුර සඳහා ඇත්තේ සීමිත දැනුම් ප්‍රවේශයක් පමණක් බව මගේ හැඟීමයි. ඒ, ඔහු මියයන විට අපට ශේෂ කර ගිය දැනුම නම් සමස්තයේ පරාවර්තිත නො-හැඟවුම යි (reflexive reversal of the lack of a signifier into a signifier of a lack); කණපිට හැරුණු සංකේතනයේ නො-හැඟවුම යි; මියගිය වමට ඔහුට මීට වඩා හොඳ ජීවිතයක් දීමට නොහැකි වූ බවට වන (මෙය සිරිමල්ට ද මෙසේම අදාළය) පරාවර්තනය යි. ද්‍රවිඩ යුතෝපියාවේ මරණය විසින් මෙය තව තවත් තීව්‍ර කරන ලදී. අවසානයේ එම ජන සමාජයේ ම ස්ත්‍රියට පිරවීමට සිදු වන්නේ මෙම හැඟවූමේ හිඩැසයි. එවිට භෞතිකවාදයේ හිඩැස තුළට දෙවියන් පැමිණේ යන්න ද (දේවාල, නක්ශස්ත්‍රය) සත්‍යයක් ලෙස අපට පෙනී යයි. ස්ත්‍රිය යනු සැමවිටම පිරිමියාගේ පැවැත්මේ අතිරික්තයක් හෙවත්පිරිමියාගේ ම අස්ථියකි.
කතිකා කලාපය තුල අවසානයට පතී ඉතුරු වී දෙමළ අනෙකා අතුරුදහන්ව ඇත. අවසානයට ඔහු සමඟ ඇත්තටම සිටි ස්ත්‍රිය (ෂෙලිනියානු අඳුර) පිලිබදව කිසිවකු කතා කරන්නේ නැත. කෝ ඇයගේ ශ්‍රමය ගැන මාක්ස්වාදීන් කතා කරනවා? පෙරදිග නොපවතී මෙන්ම 'ස්ත්‍රිය නොපවතී' යනු මෙහිදී නැවතත් සත්‍යයක් නොවේද? නැත්නම් 'අතුරුදහන් වීම' තුල ම වඩ වඩාත් ඇය අප තුල විද්‍යාමාන වේද? අප අතරින් වෙන්වූ පතී විසින් අපට සිතීමට දෙයක් ශේෂ කර ගියේනම් එය චිත්‍රපට නොවේ යැයි අපට දයලෙක්තිකව තර්ක කල හැක. එසේනම් අතුරුදහන් වූ දෙය ම (වාරණය) අපව සත්‍යය වෙතට යොමු කරයි යන ජිජැකියානු වැකිය මියගිය පතී විසින් අප වෙත පරාවර්තනය කර ඇත. සත්‍යය අතුරුදහන් කිරීම දෘෂ්ටිවාදයේ ප්‍රමුඛ කාර්යය නම් නැවත අප භෞතිකවාදය දෙසට නොව දෘෂ්ටිවාදය දෙසට හැරිය යුතු වෙමු.  
විසි එක්වන සියවසේ දශක දෙකක්ම ජිවත් වීමට වාසනාව තිබු පතී ඉගැන්වූ පාඩම එය නොවේද ? 
අපි සංවාද කරමු.
- මහේෂ් හපුගොඩ
(SIS.lk) http://sis.lk/featured/item/213-film
පළ කිරීමට සිතා නොසිටි සටහනක් පළ කළ ජයසිරි අලවත්ත සොයුරාට ස්තුතිය.  




Monday, February 5, 2018

70 වන නිදහස් දිනයට ෆැනොනියානු විවේචනයක්…


විසිඑක් වන සියවසේ මාක්ස්වාදය මනෝ විශ්ලේෂණය විසින් අති මූලික ව්‍යුහාත්මක වෙනසකට ලක් කරනු ලබමින් ඇත යන්න සත්‍යයක් නම් මෙතෙක් මාක්ස්වාදය පදනම් කරගනිමින් අපි අවබෝධකරගත් පශ්වාත් යටත්විජිත ආත්මයේ මනස මුල්වරට මනෝ විශ්ලේෂණය පාදක කරගනිමින් තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කළ ප‍්‍රථම විශ්ලේෂකයා බවට පත් වෙන්නේ ප‍්‍රාන්ස් ෆැනොන් ය.
මෙහිදී ෆැනොන් මඟහරිමින් අපේ රටේ මිනිස් විෂයේ ස්වභාවය තේරුම් ගැනීමට උත්සාහ කිරීම ඔස්සේ බොහෝ විචාරකයන් එක් මූලික මනෝ විශ්ලේෂී වරදක් කරයි. එනම් ලැකානියානු මනෝ විශ්ලේෂණය වරක් යටත්විජිත ලෙස පැවැති ජාතීන්ගේ මනස තේරුම් ගැනීම සඳහා කළ ප‍්‍රථම න්‍යායික උත්සාහය මග හැරීම ඔස්සේ මනෝ විශ්ලේෂණය අපේ රටට අදාළ කර ගැනීම සඳහා වන මූලික දයලෙක්තික ව්‍යායාමය ස්වාමි - සේවක සම්බන්ධයේ හෙගලියානු - ලැකානියානු අදාළතාව පිළිබඳ මූලික න්‍යායගත කිරීම මඟ හැර, එය හුදු දේශපාලන - සාහිත්‍යය කතිකාවක් පමණක් ලෙස අධිනිශ්චය කිරීම ඔස්සේ ප‍්‍රාථමික ලාංකික භූමිය නිර්වචනය කර ගැනීමට නොහැකි වීම එම අති මූලික වරදයි. ෆැනොන් මෙහිදී අපට අදාළ වන දුරින්ම ඔහුගේ න්‍යාය තවදුරටත් දියුණු කළ හොමි කේ. බබා ද, ගයාත්‍රි ස්පිවැක් ද, තවත් දායකත්ව පෞරුෂ කිහිප දෙනෙක් ද මෙහිදී අතිශයින් වැදගත් වේ. ෆැනොන් මෙසේ කියයි.
 ‘මිනිසා තමාගේම වටපිටාව (පරිසරය) තුළ තවදුරටත් ආගන්තුකයෙක් වීම වැළැක්වීම මනෝ විශ්ලේෂණයේ සායනික (වෛද්‍යමය) කාර්යය වේ. මෙහිදී තමාගේම රටෙහි ජීවත් වන මිනිසා පරම නිර් - පුද්ගලභාවයක් (de-personalization) අත්පත් කර ගනිමින් තමාගේම භූමියේ පිටස්තරයෙක් වීම මා විසින් ම ඒත්තු ගැනීම මා මට ම පවරා ගනිමි.’
 පශ්චාත් යටත් විජිත විගලිතභාවය
ඉහත කෙටි විස්තරය ලියුවේ මෙවර නිදහස් උත්සවය වෙනුවෙන් අපි නැවතත් එංගලන්ත රජ පවුලේ කෙනෙක් සම්බන්ධ කරගනිමින් නිදහස සැමරීමේ මානසික පරායත්තතාවය වටහා ගැනීම සඳහා පසුබිමක් සකස් කර ගනු පිණිස ය. මෙම පශ්චාත් යටත් විජිත විගලිතභාවය පිළිබඳ තත්ත්වය මාක්ස් පෙන්වා දුන් ශ්‍රමයේ විගලිතය පිළිබඳ ප්‍රවාදයෙන් වෙනස් ය. මෙහිදී යටත් විජිත ආත්මයේ ගැටලුව අනන්‍යතාව පිළිබඳ ප්‍රශ්නයකි. වසර සිය ගණනක් සුදු ස්වාමියෙක් යටතේ ජිවත් වූ, ස්වාමියාගේ ආශාව වෙනුවෙන් තම දෛවය කැප කළ, ඔහු අසන ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය නම් ‘යථාර්ථය තුළ මා කවුද?’ යන අති මූලික ප්‍රහේලිකාමය ප්‍රශ්නයයි. (ෆැනොන් ගේ Wretched of the Earth පිටුව 143) විමල් විරවංශ ගේ කථා පවත්වන විලාසය අධ්‍යනය කිරීමෙන් ලංකාව තම ආත්මයේ අහිමි කළ අහම (the hurt ego) පිළිබඳ ව වේදනාත්මක අනන්‍යතා ප්‍රකාශනයක් දැක බලා ගැනීමට හැකිවන බව පැවසිය හැකි ය. කාර්මික ධනවාදයේ ශ්‍රමය පමණක් හිමිව ඇති කම්කරුවාගේ ප්‍රශ්නය මෙවැන්නක් නොවේ. පසු යටත් විජිත මධ්‍යම පන්තිය ද සත්‍යය ලෙස ඉහත ගැටලුවෙන් නිදහස් නැත. ඔවුන් කරන්නේ විමල් විරවංශ කරන දෙයට පරස්පරව සුදු ස්වාමියාගේ නිරික්ෂයට හසුව ඔහුගේ ආශා වස්තුව ලෙස කටයුතු කිරීමයි. එක් අන්තයක් ජාතිකවාදී විඥානයේ (ෆැනොන් ගේ යෙදුම) ගිලෙද්දී අනික් අන්තය (සුදු ස්වාමියා නැව් නගින විට මෙගොඩ සිට කොඩි වැනූ දේශීය මධ්‍යම පන්තිය) තවත් වටයකින් ස්වාමි සේවක සම්බන්ධය තුළ ම සිරවේ. සුදු ස්වාමියාගේ දැක්මෙන් තොරව ඔවුන්ට ‘ආත්මයක්’ නැත.
ෆැනොන් ට අනුව පශ්චාත් යටත් විජිත මිනිසාට ජීවිතය සහ මරණය යනුවෙන් තෝරාගැනීම් දෙකක් නැත. ඔහුට ඇත්තේ ‘මරණය තුළ ම ඇති ජීවිතයකි’ (life- in- death) යනුවෙන් ඔහු පවසයි. පශ්චාත් යටත් විජිත ආත්මයේ ප්‍රපංචවේදී ප්‍රචණ්ඩත්වය (phenomenological violence) යනු භෞතික ජීවිතයත්, ආත්මයත්, සංස්කෘතියත්, ඉතිහාසයත් යන සියල්ල අවිච්චින්න දුක්ඛිතභාවයක (continuous agony) ගිලී පැවතීම හැර අන් යමක් නොවේ යනුවෙන් ද ඔහු පෙන්වා දෙයි. ‘ආත්මයක් නොව දෙයක් (object) බවට පත්වූ මෙම දුක්ඛිත යටත් විජිත මිනිසා වනාහි පැවැත්මක් නොමැති බිඳුණු දෙයකි’ (broken substance) යනුවෙන් ෆැනොන් නිර්වචනය කරන මෙම තත්ත්වය එඩ්වඩ් කුමරු පසුපස යන අපේ මධ්‍යම පන්තියට කෙතරම් හොදින් ගැළපේදැයි මඳකට සිතන්න. එම මධ්‍යම පන්තිය දෙහිඅත්තකණ්ඩියට ගොස් අරක්කු බෝතලයක් සහ බත් පාර්සලයක් දුන් විට ඒ පසුපස නට නටා යන දුක්ඛිත සාමාන්‍ය මිනිසාගේ තත්ත්වය කියනුම කවරේද? එඩ්වඩ් ට පෙනෙන්නට නටන්නට හැදු ලැප්ටොප් නර්තනය ගැන අප දැනට කතා නොකරන්නෙමු. මන්ද නිකම් හරි එඩ්වඩ් ලංකාවේ ගමේ පාරකට ගියානම් අලි නාවන තරමේ විශාල වළවල් දැක ලැප්ටොප් ගැන නැවත සිතනු ඇත. (ලැප්ටොප් යනු අපට අර්චන වස්තුවකි; අධ්‍යාපන උපකරණයකට වඩා වැඩි දෙයකි. අතිරික්තයකි. සාමාන්‍යයෙන් ‘ශුද්ධ වස්තුවක්’ වටා ප්‍රාථමික ගෝත්‍රිකයන් නටයි. එවැනි දෙයක් ස්වාමියාගේ අවිඥාණය පුබුදුවනු ලබයි. ඔහුගේ අවිඥානික ආශා වස්තුවේ ගුප්ත අර්තර්ගතය එවන් නැටුමකින් තීව්‍ර කළ හැකි ය) එමෙන්ම ඔහු අනිවාර්යයෙන්ම නිදහස් දිනයේ පමණක් ඉන්දියාවෙන් ගෙන්වූ ත්‍රී රෝද රථ අනතුරුවලින් පමණක් මියගිය ගණන අසා ෆැන්ටස්මතික තෘප්තියක් ලබනු ඇත. අපි දිනපතා මහ පාරේ මිය ඇදෙමින් ඔහු වෙනුවෙන් ‘ඔප්පු කරමින්’ (බාර හාර ඔප්පු කරනවා මෙන්) ඉන්නේ ‘මරණය තුළ ම ඇති ජීවිතය’ ය; එසේත් නැත්නම් ජීවිතයක් නැති බවය (හොඳ වෙලාවට ශිෂ්‍ය අරගල එඩ්වඩ් ට පෙනෙන්නට මහපාරට පැමිණියේ නැත. අරගලය ම අපගේ ජීවිතයයි!).
 එඩ්වඩ්ගේ ස්වාමිත්වය
අපගේ ජීවත් වීමට ඇති ආශාව නොහොත් අවිච්චින්න බවට ඇති කැමැත්ත (desire for continuation) ඉතාම ගැඹුරු අන්තර්ගතයක් ලෙස ඛණ්ඩනය වී ඇති බව පෙන්වා දෙන ෆැනොන් අපගේ පැවැත්ම තෙරක් නොපෙනෙන ‘අතීරණාත්මක බවක’ (indecision) කිඳී ඇති බව ද පෙන්වා දෙයි. කුමක් කළ යුතු ද, කුමක් නොකළ යුතු ද යන්න පිළිබද නිදහස් සද්භාවයක් අපට නැත. කුමක් හරි ද, කුමක් වැරදිද යන්න අපට තනිවම නිදහස්ව තීරණය කළ නොහැකි ය. ලැප්ටොප් නැටුම අපට යන්තමින් ඉවත් කිරීමට හැකිවුවේ සමාජ ජාලාවල විවේචන පදනම් කරගනිමින් මිස එහි ඖචිත්‍යය පිළිබඳ පුර්ව සද්භාවයකින් නොවේ. ‘සෑම දේශපාලන නායකයෙකු ම මනෝ චිකිත්සකයෙක් ද විය යුතු ය’ යනුවෙන් ෆැනොන් පෙන්වා දෙන්නේ ඉහත සද්භාවි අවශ්‍යතාව නිසා ය. අනෙක් අතට එවන් නායකයෙක් නව අරගලයකදී තම ජනතාව වරදකාරී මානසික බවින් ද මුදවා ගත යුතුය. අපව පරාධීන බවෙන් ගලවා, අපගේ පැවැත්ම හීනමානයෙන් ගලවා ගැනීමේ චිකිත්සක ඥාණය නායකයා සතු විය යුතු ය. නමුත් අපේ නායකයන් අපට පෙන්වන්නේ එඩ්වඩ් ගේ ස්වාමිත්වය යි. ඔවුන් පවසන්නේ ‘අන්න බලපල්ලා අපව පාලනය කළේ අර වගේ උත්තමයින්. පාර දෙපස පෝලිම් සැදී බලා ගනිල්ලා අපි ඒ උත්තමයින් එක්ක පෙරහැරේ යන හැටි’ යන්නයි තත්ත්වය මෙසේ වන විට යටත් විජිත විරෝධී ජාතිකවාදයේ ධනාත්මක පැත්ත නම් ‘ස්වාමියා ට එරෙහි වීම වරදක්’ යන හැඟීම ඔවුන් විසින් තුරනු ලැබීම යයි හොමි කේ. බබා පෙන්වා දෙයි. ජාතිකත්ව විඥාණයේ බොරු වළ (the pitfall of national consciousness) හැරුණු විට එක් අතකින් අමරසේකර වැදගත් විය හැකි තැන ද මෙතැන විය හැකි ය.
 යටත් විජිත ආත්මය සහ අනේකත්වය (සුදු ස්වාමියා) අතර සනිටුහන් වන මාක්සියානු - හෙගලියානු දයලෙක්තිකය අපේ රටේ මිනිසුන්ගේ අවිඥානය තේරුම් ගැනීම සඳහා බෙහෙවින් වැදගත් වේ. විශේෂයෙන් වී. එස්. නයිපෝල්ගේ The Mimic Men (1967) නවකතාව මගින් නිරූපණය කරන්නේ පශ්චාත් යටත්විජිත ආත්මය තුළ ඇති; අතීරණාත්මක, අනියත, අවිනිශ්චිත බවයි. පසු - යටත් විජිත දේශපාලනඥයෙක් වන රුල්ෆ් සිං තම ආසියාතික උරුමයේ නිකලැල් බව සහ වර්තමාන දේශපාලනයේ ගැටලූ සහගත බව අතර තෝන්තු වී ඇත. කුමක් කළ යුතු ද යන්න ඔහුට තීරණය කළ නොහැකි ය. තුන් වැනි ලෝකයෙන් නැවත ලන්ඩනය වෙත ගිය ද ඔහු තවදුරටත් තම අතීතයේ නිකැලැල් බව ගැන විස්සෝප වේ. ලන්ඩනයේ සිට තමාගේ මවු රටට ගිය විට එම රටෙහි ‘අපිළිවෙළ’ විසින් නැවත ලන්ඩනයේ ‘පිළිවෙළ’ වෙතට යෑමට ආශා කරයි. නමුත් එම ‘පිළිවෙළ’ තුළ ම පවතින ස්ත‍්‍රී වසඟය, සුරාව, ලෞකික බව, නාගරික විගලිභාවය විසින් නැවත ඔහු පාර - භෞතික අතීතය වෙත ගමන් කරවයි. මේ අයුරින් වර්තමානය පිළිබඳව ‘අතීරණාත්මක’ වන ඔහු ලන්ඩන් භූමියටත් යටත් විජිත භූමියටත් අයිති නොවන නමුත් ඒ දෙකටම අයිති ‘ස්ථානීය නොවන ස්ථානයකට’ මානසිකව ගමන් කරයි. වෙනත් වචනයකින් කිවහොත් ඔහු සිහිනය සහ නපුරු සිහිනය අතරත් ෆැන්ටසිය සහ යථාර්ථය අතරත් අවිනිශ්චිතව ගමන් කරයි.
 එක් අතකින් ඔහු තම අතීතය තමා දෙස බලා සිටිනු ඇතැයි සිතන අතරතුරේ ම තම දුක්ඛිත ආත්මය තම සුදු ස්වාමියාගේ ‘පිළිවෙළ’ විසින් මුදවා ගනු ඇතැයි ඔහු තවත් විටක කල්පනා කරයි. නමුත් සුදු ස්වාමියා විසින් අප ‘අත්හැර දමනු ලැබ ඇති බව’ නම් තත්ත්වය අපගේ ම නිදහසේ පූර්ව කොන්දේසියක් ලෙස ඔහු මඳකටවත් නොසිතන්ගේ ‘නිදහස් ලෙස සිතන්නේ කෙසේද?’ යන්න ස්වාමියා අපිට උගන්වා නැති හෙයිනි. ඔහු අපි නිදහස් කළ ද තවදුරටත් අපි මානසික ලෙස යටත් කරගෙන ඇත්තේ නිදහස් ලෙස සිතීම වෙනුවට පරායත්ත ලෙස සිතීම අපිට උගන්වා ඇති හෙයිනි. නිදහස් ලෙස සිතීම යනු වැරදි කිරීමට බිය නැති කිරීම (eliminate the fear of errors) ය. වැරදි කිරීම යනු නව යමක් නිර්මාණය කිරීමේ මූලික කොන්දේසියකි. නමුත් අපි සිතන්නේ වැරදි කිරීම යනු ස්වාමියා ඉදිරියේ ‘ලැජ්ජා වීමට’ සිදුවන දෙයක් ලෙස ය. උදාහරණ ලෙස ඉතා කුඩා කාලයේ සිට අපිට ඉංග‍්‍රීසි (ස්වාමියාගේ භාෂාව) ඉගැන්වීමට පාසල් - පෞද්ගලික ආයතන උත්සාහ කරනමුත් එය මේ වන විට බෙහෙවින්ම අසාර්ථක උත්සාහයකි. නමුත් වසරක් දෙකක් පමණ ශිෂ්‍යයෙක් චීන, ජපන්, කොරියන් හෝ හින්දි භාෂා ප‍්‍රගුණ කිරීමට පටන් ගතහොත් ඔවුන් ඉතා කුඩා කලකින් ඒ ගැන ප‍්‍රවීණතාවයක් ලබයි. විශේෂයෙන් ජපන් යනු ඉගෙන ගැනීමට අසීරු භාෂාවකි. එයට හේතුව ‘වැරදි කිරීම’ සම්බන්ධ ස්වාමි - නිරීක්ෂක ලැජ්ජා සංකීර්ණයක් ඉහත භාෂා සඳහා නැති බැවිනි. එම සිසුන් ඉංග‍්‍රීසි ඉගෙන ගන්නා සිසුන්ට වඩා නිදහස්ය. ඔවුන් ඉගෙන ගන්නේ ‘භාෂාවක්’ වුවද ඉංග‍්‍රීසි සිසුන් ඉගෙන ගන්නේ භාෂාවට වඩා වැඩි දෙයකි. ඉංග‍්‍රීසි සහ ඉංග‍්‍රීසි අතිරික්තයකි. ස්වාමියාගේ භාෂාවකි. අපිව යටපත් කළ ස්වාමියාගේ ස්වාමිත්වය ඉක්මවා යා යුතු ‘තුවාලය වූ අහමක’ (hurt ego) ප‍්‍රකාශයකි.
 ස්වාමි සේවක බන්ධනය
මෑතකදී ජයසිරි අලවත්ත සොයුරාගේ ලිපියකට පිළිතුරක් ලිවූ එක් විචාරකයෙක් ප‍්‍රශ්න කර තිබුණේ අප දෙමළ මිනිසුන් දෙසට දෑත් දිගු කළ ද දෙමළ මිනිසුන් අපට දෑත් දිගු නොකරන්නේ මන්ද යන ගැටලූවයි. සිංහල අප විසින් තුවාල කළ අහමක් නැවත සුවපත් කළ හැක්කේ අපටම විනා ඔවුන්ට නොවේ. එම විචාරකයා දෙමළ මිනිසුන්ගෙන් ඉල්ලන්නේ මෙවැන්නකි. අපි උඹලගේ ආත්මය තුවාල කළා තමයි. හැබැයි එම තුවාලය දරාගෙන ම අපට දෑතත් දියල්ලා. එනම් ඔවුන්ගේ ආත්මය නිර්මාණය කරන තුවාලය ම දැන් අපට පාවා දියල්ලා යන නරුම ඉල්ලීමයි. දෙමළා දෙමළා බවට පත් කරන්නේ සහ ඔවුන්ගේ සටන් ආත්මය මුවහත් වන්නේ ඉහත තුවාලය මගිනි. තුවාලය සුවපත් කළ හැකි වන්නේ තුවාලය සිදු කළ ඊතලයට ම පමණි. අවසානයේ මහත්මා ගාන්ධි අධිකරණයට පැමිණෙන විට නැගී සිටින විනිශ්චයකරු (සුදු ස්වාමියා) විසින් පිළිගන්නේ මෙම ස්වාමි - සේවක බන්ධනයේ අහමේ කොන්දේසිය යි. ෆැනොනියානු අර්ථයෙන් ගතහොත් ස්වාමිත්වය ගාන්ධි අතට නැවත දීමෙන් ඔහුගේ අහම සුවපත් කිරීම යි. මෙහිදී සිදුවන්නේ වසඟයක් නොවේ.
 අපි එච්වඩ් කුමරු වෙනුවෙන් පුදසත්කාර කළ යුතුයැයි කිසිසේත් නොසිතන්නේ අපි තවදුරටත් වහලූන් ලෙස සිටිය නොයුතුයි විශ්වාස කරන බැවිනි. අපි ඔහු වෙනුවෙන් නැගී සිටින තාක් කල් ඔවුන්ට අපේ තුවාලය සුවපත් කළ නොහැකි ය. අපගේ පාලකයන්ගේ පරාධීන මානසිකත්වය විසින් අපගේ පරම්පරාවට උරුමකළ කිසිවක් නැත. එච්වඩ්, විලියම්, හැරී හෝ කේට් විසින් අපව මුදවාගනු ලබන්නේ යැයි නොසිට ස්වාමියා විසින් කළ දේ ඊටත් වඩා හොඳින් අප ද කළ යුතු යැයි විශ්වාස කිරීම අප ඇරඹිය යුතුය. ස්වාමියා විසින් කරනු ලැබුවේ මෙවැන්නකි. ලැකානියානු විශ්ලේෂණයට අනුව ඔහු ගෝලීය ආධිපත්‍යය ලබාගත්තේ එක් දෙයක් මගිනි. එනම් ‘කළ නොහැකි යැයි’ (the impossible) අනෙක් අය සිතූ දෙය ම කිරීමට ඔහු වෙහෙසගත් හෙයිනි. ලෝකය තරණය කිරීමට ඔහු උත්සුක විය. ලෝකයේ එක් කෙළවරක් මහා ප‍්‍රපාතයකින් අවසන් වේ යැයි සිතූ මධ්‍යතන දෘෂ්ටිවාදය අභියෝගයට ලක්කරමින් ලෝකයේ කෙළවර තරණය කළ ඔහු ලෝකය එකිනෙක සම්බන්ධ කළ හැකි බව සොයා ගත්තේය. ප‍්‍රපාතය වෙනුවට ඔහු ලෝකය ගෝලාකාර බව සොයාගත්තේය. අධිරාජ්‍යවාදය පටන් ගත්තේ මෙතැනිනි. මීට කලින් අනෙක් අය නොකළ හැකි යැයි සිතූ දෙය කිරීමට ඔහු ‘බිය’ වූයේ නැත.
 නමුත් අපි කරන්නේ කුමක්ද? අපි හුරුවී සිටින්නේ සුදු ස්වමියා නොකළහැකි දෙය ‘කළහැකි දෙයක්’ බව පෙන් වූ පසු ඒ මාර්ගයේ ගමන් කිරීමයි. අමෙරිකාව සොයාගත් පසු අමෙරිකාවට යෑමයි. මෙතෙක් යථාවක් වූ දෙය සංකේතනයට ගෙන ආ පසු (සිතියම් කර, නාවික සිතියමට නැංවූ පසු) එය කිරීමට උත්සාහ කිරීමයි. මෙතෙක් නේපාල ජාතිකයන් දැක තිබූ එවරස්ට් කන්ද සුදු ජාතික මිනින්දෝරුවන් විසින් මිනුම් ගත කිරීම (ගණිතමය සංකේතනයට ගෙන ඒම) සඳහා එය තරණය කළ පසු (කළ හැකි දෙයක් බව අපට ඔප්පු කළ පසු) එය තරණය කිරීමට උත්සාහ කිරීමයි. අපි කිසිදා එය සිතියම් ගත කිරීමට උත්සාහ නොකළේ භූගෝලය නිෂ්පාදනයේ උපකරණයක් ලෙස එය ඩ හීලෑ නොකර නිසා ය. මෙම නොකළ හැකි දෙය ‘කළ’ කොලොම්බස්, වස්කෝ දි ගාමා, එඩ්මන්ඩ් හිලරි, මරණය වෙත ගොස් (යථ) ‘එය කළ හැකි’යැයි ඔප්පු කළ නිසා ඔවුන් ‘ස්වාමි’ බවටත් බලා සිටින අප ‘වහලූන්’ බවටත් පත් වී ඇත. ස්වාමියා මරණයෙන් කෙළවර වන බව හේගල් කියන්නේ මේ නිසා ය.
 අපගේ නිදහසේ පදනම නම් ෆැනොන් දක්වන ආකාරයට අපගේ ගැඹුරු සංස්කෘතිය බිය (cultural fear) නැතිකර ගැනීමයි. බටහිර ලිංගිකත්වය දුටු විට දණිස් වෙව්ලන ගතිකය (trembling) වෙනුවට ඔවුන් උත්සාහ කරන ‘නොකළ හැකි දෙය’ (the impossible) අප විසින් ද ඔවුන්ගේ අනුමැතියකින් (දැක්ම) තොරව කිරීමට උත්සාහ කිරීමයි. ජාන තාක්ෂණය ඔස්සේ ඇතැම් විට චීනය සිදු කරමින් ඉන්නේ මෙයයි යනුවෙන් ද දැන් අපට සිතිය හැකිය.
- මහේෂ් හපුගොඩ
(Courtesy of ISI.lk) 
http://sis.lk/viewers-com/item/209-the-hurt-ego 

Thursday, January 25, 2018

කාවින්ධ්‍යා එන්න.. මල් පිපීදැයි බලන්න....!


අන්තිමට මත්පැන් සහ ස්ත්‍රී නිදහස කතිකාව හරහාම ස්වර්ණා මල්ලවාරච්චි පවා අධිකරණයට යාමට පෙළඹී ඇත. ධනවාදයේ සිමාව තුලම ඔවුන්ට අන් කවරදාවත් නොතිබූ කථිකා අවකාශයක් විවර වී ඇත.. බොහෝ විට ධනවාදය පවත්නා සම්ප්‍රදායික සිමාවන් සමග අනුගත වන අතර (චීනය ඉන්දියාව) සම්ප්‍රදායික අගතීන් වෙනස් කරනවා වෙනුවට ඒවා තව තවත් ශක්තිමත් කරයි. මෛත්‍රිපාල මහතා විසින් සිදුවන්නේ මෙයයි. නමුත් සත්‍යය නිදහස යනු Leaving Las Vegas (1995) චිත්‍රපටයේ මෙන් මත්පැන් බි මිය යාම නම් එය නිදහසක් ලෙස ගත හැකිද? එම චිත්‍රපටයේ සිදුවන්නේ නාගරික විගලිතභාවයෙන් මිදීම සඳහා මත්පැන් පානය කිරීමයි. එය ඩොලර්ස් ඕ රියෝඩන් (Dolores O Riordan) ගේ පැවැත්මේ ප්‍රශ්නයට සමානය. ඔවුන් ධනවාදයේ ශුන්‍යතාවයට මුහුණ දෙන්නේ මත්පැන් සහ මත් ද්‍රව්‍ය හරහාය (කාවින්ධ්‍යා මත්පැන් විකුන්නනේ ඔවුන්ටය). මෙම විගලිත බව තුල අපත් එසේ විය යුතුද? නැත්නම් විගලිතභාවයට මුහුණ දීම සඳහා නිර්මාණශීලි අවකාශයක් (alternative spatiality)සකස් කර ගැනීමද? ඉගෙනීමට යන තරුණයෙකුට හෝ තරුණියකට මත්පැන් විකුණනවා වෙනුවට අධ්‍යාපනය නිර්මාණශීලි කර ගැනීමට අවස්ථාවක් අතිරික්ත ප්‍රාග්ධනය ඔස්සේ දීම නුතන ශිෂ්ටාචාරයේ වගකීම නොවේද? පවත්නා අසමානතාවය තුල එතැනදී අවශ්‍ය වන්නේ නව පිතෘත්වයක් නොවේද?
උසස් අධ්‍යාපන අවස්ථාව තුල ම සේවා ආර්ථිකයට එකතු වෙලා කියක් හරි හොයාගන්නවා කියන එකෙන්  මතුවන  කාරණය නම් ධනවාදයේ අසමානතාවය පිළිබද ප්‍රස්තුතයයි. වැඩ කරන එක නරක දෙයක් නෙවෙයි නමුත් අප වැනි රටවල ශ්‍රමය තවදුරටත් සූරා කනවා හැරෙන්නට කේන්ද්‍රයේ ධනවාදයට පුළුවන් වෙලා තියෙනවද ඊට වඩා හොද අවකාශයක් කාවින්ද්‍යා ට දෙන්න. එක් වරක් යටත් විජිත සූරා කෑම, ආයිත් ගෝලීය අධ්‍යාපන සූරා කෑම. කවද්ද මේක නතර වෙන්නේ? අරක්කු විකිණීම 'රැඩිකල්කරණය' කිරීම දක්වා මෙය පහලට වැටිලා. එයින් කියන්නේ මිලදී ගැනීමේ හෝ පානය කිරීමේ හෝ ඒ තැන්වල සේවය කිරීමේ සමානාත්ම බව නැතිකරන්න ඕනි කියන එක නෙවෙයි. අපි කියන්නේ මෙම සමාන බව ව්‍යාජයක් කියන එක. අපි එකතු වෙන්න ඕනි එතනට.
අරක්කු විකුණන ස්ත්‍රිය අර්චනකරණය කරනවා විතරක් නෙවේ. එය නුතන 'නිදහසේ' රූපකයක් ලෙස පිළිගැනීමටත් ඔවුන් අපට බල කරනවා. නිදහස කියන්නේ 'වෙළඳපල නිදහස' නෙවේ කියලයි අපිට කාවින්ද්‍යා ට කියන්න වෙන්නේ. එය වහල් භාවයක්. නො නිදහසක් .... කාවින්ද්‍යාගේ මුලින්ම බි බි සී (BBC) එකේ ගිය චායරූපය ලක්ෂණ මිමන්සාවට ලක්කරපුවාම (semiotics) පෙනෙන 'නිදහස් ස්ත්‍රිය' ධනවාදයේ වසඟයක් පමණයි (seduction). හරි විදියට නම් උසස් අධ්‍යාපනයේ ඉන්න ඇය අතිරික්ත කාලය තුල පර්යේෂණ පත්‍රිකාවක් හරි නිර්ක්ෂණයක් හරි කරමින් සිටියානම් තම අධ්‍යනයට සමපාතව කොච්චර හොද ද ? නිකම් බලන්න ඔවුන්ගේ අයෙක් වෙච්ච ස්ටීවන් හෝකින්ස් ගේ උසස් අධ්‍යාපන අවධිය The Theory of Everything (2014) කියන චිත්‍රපටයේ විදහා දක්වන ආකාරය . එයා කොහෙවත් වැඩකරන්නේ නැහැ කීයක් හරි හොයාගන්න.. නමුත් අපේ රටවල්වල සහ එම රටේම පහල පන්තික කොටස් වලට එහෙම කරන්න වෙලා තියෙනවා..ඒ කියන්නේ ධනවාදයට බැහැ සත්‍ය පරස්පරතා මකා දමන්න . සම්ප්‍රදායික සිමා වලම එයත් හිරවෙනවා සහ එම හිරවීම ඇතුලෙම බඩු විකුණනවා අර සිමා ස්වභාවික කරමින් .. එක තමයි සත්‍ය ය. උඩරට බොදු ගොවි ආත්මය තුලම හිරවෙලා අපිට මුල් ඇදුම් විකුණන්න තරම් ධනවාදය වේශ නිරුපනය කරනවා. මෙතැනදී මාක්ස් කිව්ව සියලු ද්‍රව්‍යමය දේ වාෂ්ප කරනවා වෙනුවට ඒවා තවත් ශක්තිමත් කරනවා පසු නුතන ධනවාදය . ඒ නිසයි විසි එක්වන සියවසේ අරගලය වෙනස් වන්නේ. ධනවාදයත් මාක්ස්වාදයත් දෙකම වෙනස් කරන්න වෙනවා අරගලය තුල.... 
ඩොලර්ස් ඔබ මියගොස් ඇත... තවත් අය එම මියයාමේ නිදහස ඉල්ලා පෝලිම් වල ඇත (සමානව මියැදීමේ නිදහස). සමහරු එම නිදහස ඉල්ලා නඩු මගට බැස ඇත. සම්ප්‍රදායික පියා ඔවුන් විසින් අභියෝගයට ලක් කර ඇත. ධනවාදයේ මරණය අබියස මා සිතන හැටියට තවමත් සම්ප්‍රදායික පියාගේ භූමිකාව අදාලය (මෙය පරස්පර ප්‍රකාශයක් විය හැක). මෙම මරණිය යුගයේ ගැහැණියක් ලෙස මවක් ලෙස එම 'සමානාත්ම නිදහස' ස්ත්‍රිය විසින් ම ප්‍රතික්ෂේප කර 'නො-නිදහස' ඒ වෙනුවට ඉල්ලීම වඩාත් රැඩිකල් නොවිය හැකිද? එම 'නො-නිදහස' වඩාත් පරමාදර්ශී නිදහසක් නොවිය හැකිද (un-freedom as true freedom)? දිනපතා මියයන නිල් චිත්‍රපට නිලියන්, සදාචාරය, මියගිය පියා, ධනවාදය, ආදරය සහ නිදහස පිළිබද අප සංවාද කරමු. කාවින්ධ්‍යා එන්න මල් පිපීදැයි බලන්න....!

Wednesday, January 17, 2018

මගේ මළකුණ මතින් ඔබ නිදහස් වෙන්න…

මිනිස් පැවැත්මේ ගැඹුර සලකුණු කරන්නා වූ සහ එම ගැඹුර පෙරළා සමාජයට ප්‍රක්ෂේපණය කරන්නා වූ සංකීර්ණ පැවැත්මේ වරණ අපේ සමාජවල අතිශයින් දුර්ලබ ය.
ගැඹුරු පැවැත්මේ තීරණයක් හැමවිට ම සාන්දෘෂ්ටික තීරණයක් වන අතර එබඳු තීරණවල ගැඹුර විසින් ඇතැම් විට ඉතිහාසයේ ගමන් මග පවා වෙනස් කරනු ලැබිය හැකි ය. ඇල්බෙයා කැමූගේ ‘පිටස්තරයා’ නවකතාව තුළ පවත්නා ගැඹුරු ආත්ම වරණයේ සංකීර්ණතාව විසින් මිනිස් ශිෂ්ටාචාරයේ චින්තනය වෙනස් කිරීමට පවා බලපෑම් සහගත වනු ලැබුණි. එම වරණය බාහිර ඇසක නිරීක්ෂණයෙන් තොරව තම පුද්ගල ස්වච්ඡන්දතාවයේ පාරමිතිවල ස්වාධින බව තුළ ම තීරණය කළ සුවිශේෂී තත්ත්ව වේ. එම ස්වාධීන බව තමා දෙස බලා සිටින අනෙකාගේ ක්‍රෝධය සහ කුහක බව වෙතට ඔක්කාරයක් සේ විසිකර දමන කැමූ ලොව ඉතාම සුවිශේෂී සාන්දෘෂ්ටික නවකතාව රචනා කරයි. මරි සමග බාල සිනමාපටයක් නැරඹිමට යාමට, ඇයගේ බඩ අතගෑමට, ඇයට හාදුවක් දීමට හෝ ඇය සමග මධුවිතක් තොල ගෑමට හෝ අනෙක් අය තමා දෙස (මෝඩ බහුතරය) බලා සිටිනවා යැයි ඔහු මඳකටවත් සිතන්නේ නැත. එතැන පවතින්නේ මර්සෝ අන් අයගෙන් ‘වෙනස්’ පුද්ගලත්වයක් අත්පත් කරගැනීම ය. මිලියන ගණනක් වූ පාඨකයන් මර්සෝට ආදරය කරන්නේ ඔහු තුළ පැවති ඒ සුවිශේෂී වෙනසට ය; තමා ගෙන් ඔහු වෙනස් බව දැනෙන නිසාය.

ඔහුගේ ම ආශාව මිය යාම
ටොඩ් මැක්ගොවන් විසින් 2017 තරම් ඉතා මෑතක සංස්කරණය කරන ලද Can Philosophy Love? නම් කෘතියෙන් පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ එක් අයෙක් අනෙකාගෙන් ‘වෙනස්වීම’ නම් තත්ත්වය මිනිස් ආදරයේ පූර්වාරම්භය ලෙස ගැනීම තුළ අනෙකා විනාශ නොකරගැනීම මූලික දේශපාලන ආස්ථානයක් ලෙස දියුණු කරන්නේ කෙසේ ද යන්න සාකච්ඡා කිරීම සඳහා ය. මිනිස් හමුවීමක දී අපි පළමුවෙන් ම උත්සාහ කරන්නේ අනෙකා සතු වෙනස්කම මටසිලිටුකරණය කිරිමට ය; වෙනස නොපිළිගෙන වෙනස වෙනස් කිරීමට ය.
උදාහරණයක් ලෙස ගතහොත්: තම පෙම්වතිය කොණ්ඩය කපා ඇත්නම් එය වැවීමට උපදෙස් දීම හෝ ඇය දිග කලිසම් අඳින්නේනම් ඇයට සාය හැට්ට සහ ගවුම් ඇඳීමට යෝජනා කරමින් අනෙකාගේ ‘විෂ අන්තර්ගතය’ (poisonous content) අපිට අවශ්‍ය ලෙස වෙනස් කිරීමට උත්සාහ ගන්නා මොහොතේ (අධිපති සංස්කෘතික කතිකාවට එකඟ කිරීම) සිදුවන්නේ අපි ඇයට අවිඥානිකව ආශා කරන දෙය ම (Object a) අපි විසින් විනාශ කරනු ලැබීම ය. මාටින් ස්කොසේසි ගේ Casino (1995) චිත්‍රපටය තුළ සෑම් විසින් ක්‍රමානුකුලව ජින්ජර් ‘ශිෂ්ටකරණය’ කිරීමට දරණ උත්සාහය තුළ ඇයගේ විෂ අන්තර්ගතය (වෙනස) මරා දමයි. එවිට අහිමි වන්නේ සෑම් ආශා කළ අවිඥානික අන්තර්ගතයේ ඇයගේ නියෝජනය යි. ඇය නියෝජනය කරන්නේ සහ ඇගේ ශරීරය දරා සිටින්නේ ම ඔහු ආශා කරන (සාම්ප්‍රදායික ගැහැනියක, මවක හෝ බිරිඳක නොවීම නම් වෙනස් හැඟවුම) වෙනස් බවයි. ඇය වෙනස් කරනවා යනු සාන්දෘෂ්ටික අරුතෙන් ඔහුගේ ම ආශාව මිය යාමට සැලැස්වීම ය; වෙනස මරා දැමීම ය; තමා ආශා කළ දෙය ම මරා දැමීමය. නමුත් බටහිර අර්ථයකින් ගත්විට අපි නිර්භිතව මුහුණ දිය යුත්තේ මෙම වෙනස සම්මුඛ කරගැනීමට ය. පිරිමියාගේ අනේකත්වය ගැහැනිය නම්, ඇයට වෙනස්වීමට ඇති ඉඩ-කඩ පිරිමියා විසින් අවුරා දමනු ලබන්නේ නම්, එය පිරිමියාගේ ප්‍රහේලිකාමය ආශාවේ රෝගී ප්‍රකාශනයකි.

ස්වරූප රාගී පිරිමි ආශාව
ගැහැනිය සහ මත් පැන් සම්බන්ධ වර්තමාන රෝගී දේශපාලන ප්‍රකාශනය තුළ ද පිළිබිඹු වන්නේ ඉහත ස්වරූප රාගී පිරිමි ආශාව ය; ඇයට වෙනස් වීමට ඇති අවකාශය වසා දැමීමය. ඇයට වෙනස් වීමට ඉඩකඩ අපි සැලස්වුව හොත් එවිට අපේ ආශාවේ නිම්වළලු ඇය තවත් පුළුල් කරනු ඇත. අපේ ආශාව (අවසානයට අප මරණය දක්වාම ගෙන යනු ඇත. අපේ පිරිමි ආත්ම බියවී සිටින්නේ එම මරණයට දැයි වරෙක සිතේ) තව තවත් සංකීර්ණ කරනු ඇත. බටහිර මත්පැන් සහිත මෙම සංස්කෘතිය යනු ගැඹුරු ශූන්‍යතාවකි. එ’තුළ මහා විශාල අර්ථයක් නැත. නමුත් එම ශූන්‍යතාව තුළට පිවිසෙන ඇයට අපි බාධා කළ යුතු නැත. එම ශූන්‍යතාව තුළ ම ඇයට: මවක වීමට, නිරුවත් වීමට, අනුරාගික වීමට, නර්තනයේ යෙදීමට හෝ අවශ්‍ය නම් පිරිමියා අත්හැර දැමීමට පවා ඇති සාන්දෘෂ්ටික වරය අහිමිකර දැමිය යුතු නැත. පිරිමි ආශාවේ කොටසක් නොවී ඇයට පූර්ණ නිදහස අවශ්‍ය වේද එය පවා ඇයගේ තීරණයකි.

අභියෝගයට ලක්කෙරෙන ලෞකික උපනති
ආශාව තීරණය කරන්නේ ධනවාදී වෙළෙඳපොළ තර්කනයක් ඔස්සේ බව සැබැවක් වුවත් එම තත්ත්ව තුළට ඇයට ඇදවැටීමට ඇති නිදහස සිංහල - බෞද්ධ කතිකා පාර්ශ්වයේ සිට අපිට සාධාරණීයකරණය කළ නොහැකි ය. අපි වටහාගත යුතු දෙය නම් සමස්ත පශ්චාත් යටත් විජිත රාජ්‍යය ව්‍යුහය ම සාම්ප්‍රදායික දෘෂ්ටිාදය විසින් පාලනය කරනු ලබමින් තිබේය යන තත්ත්වය යි. නූතන රාජ්‍යයේ ලෞකික උපනති සැම විටම සම්ප්‍රදායවාදය විසින් අභියෝගයට ලක්කරනු ලබයි. මෙම මහපොළොවේ නෛතිකභාවය ඔවුන් විසින් අත්පත් කරගනු ලැබ ඇත. එනයින් සිදුව ඇත්තේ ‘සුවිශේෂ මිනිස් නිමේෂ’ විකසිත නොවීමයි. ෆෙඩ්‍රික් ජෙම්සන් අනුව යමින් තර්ක කළහොත් පශ්චාත් - යටත් විජිත සාමුහිකත්වය (කොමියුනිස්ට්, සම සමාජ, සාම්ප්‍රදායික වම, නුතන වම, ශිෂ්‍ය වම, ජාතිකවාදින්, භූමි පුත්‍රයන්, රාවණා බලය සහ බොදු බලය) විසින් පුද්ගලිකත්වය ද්විතීයක තැනකට ඇද දමනු ලැබ තිබීම ය. මෙය තුළින් සිදුවන්නේ පුද්ගලිකත්වය විකසිත වෙනවා වෙනුවට ඔවුන් සාමුහික බවේ ගොදුරු බවට පත්වීම ය. පුද්ගල නිදහසේ සහ වර්ධනයේ තෝතැනි ලෙස ගැනෙන විශ්ව විද්‍යාල නවක වදය තුළින් මුලික වශයෙන් කරන්නේ මෙම ෂුවිශේෂ ලක්ෂණ අවරෝධනය කිරීමයි.
එක්සත් ජනපදයේ හෝ එක්සත් රාජධානියේ රාත්‍රී සමාජශාලා තුළ සිට වැනි වැනී බමන මතින් පිටතට පැමිණෙන ගැහැනු යනු මෙම සාමුහිකත්වයේ ගොදුරු නොව ස්වාධීන මනුෂ්‍යයෝ ය. රාජ්‍යය විසින් වික්ටෝරියානු නීති ඔවුන්ට පනවන්නේ නැත. ලෙඩ වෙන නිසා බොන්න එපා යයි කියන්නේද නැත. ඊයේ (15) මියගිය ඩොලරස් ඕ’රියෝඩන් (Dolores O’Riordan) පවා මැරෙන කල් බිව්වේය. එම සෞන්දර්ය මරණයට ඉඩකඩක් එම රටවල පවතින දියුණු ධනවාදය තුළ තිබේ. සාමහිකත්වය ඔවුන් දෙස බලා නොසිටින බැවින් (අවශ්‍ය නම් ඔවුන් ධනවාදයේ ගොදුරු ලෙස කම්මැළි වම්මුන්ට තර්ක කළ හැකිය) ඔවුන් නිදහස් ය. එනමුත් මෙරට බෞද්ධ බලවේග සහ සම්ප්‍රදාය තමන් දෙස බලා සිටිනවා යැයි මෛත්‍රිපාල සිරිසේන මහතා සිතා සිටිනතාක් කල් ඔහු නිදහස් මිනිසෙක් නොවේ. ඔහු නුතන සමාජයේ ‘ශූන්‍යතාවට’ බිය වී ඇති අතර ඒ වෙනුවට සම්ප්‍රදාය විසින් ප්‍රදානය කරන අතාර්කික ‘අර්ථය’ වහා වැලඳගනී. පුද්ගල නිදහස ගරු නොකරන ඔහු නුතන යහපාලනය වැනි දෙයක් නියෝජනය කරන්නේ කෙසේද?

උත්කෘෂ්ට ම සම්මානය
අපේ ආශා සිමාවෙන් ඇයව නිදහස් කරන්න; ඇයට ශූන්‍යතාව මුණගැසීමට ඉඩ දෙන්න; එය තුළ ම අර්ථයක් සොයා යාමට ඇයට ඉඩ දෙන්න; ඇයට වෙනස් වීමට ඉඩ හරින්න. ඒ වෙනස විසින් ම ඇය අපගේ ආශාව විකසිත කරනු ඇත; අපේ ආශාව උද්දිපනය කරනු ඇත. මෙහි දී ආශා කිරීමට පමණක් පුහුණු වී ඇති පිරිමි ආත්මයට ඇයට ‘ආදරය’ කළ හැකිනම් එය අපේ ශිෂ්ටාචාරය තුළ ලබාගන්නා උත්කෘෂ්ට ම සම්මානය විය හැකි ය. සිංහල බෞද්ධ ආත්මය ඇය, ‘සම්ප්‍රදායික ඇය’ ලෙසට ම චීත්ත - රෙද්ද හැට්ට අන්දවා තබාගැනීමට උත්සාහ කරන්නේ තවදුරටත් ඇය ‘ආශා වස්තුවක්’ ලෙස තබාගැනීම සඳහා ම ය. එ’නිසා ඇය වෙනස් වෙනවාට ඔවුහු බිය වෙති. තමාගේ ආශාව නඩත්තු කිරිමට ඇය එලෙස ම තබාගත යුතු ද නොමැති නම් තම ආශාව මිය යාමට ඉඩ දී හෝ ඇය නිදහස් කරනවාද? පසු-නුතන ධනවාදයේ අවසාන කාර්තුවේ පිරිමි ආත්මය මුහුණ දෙන අවසාන ප්‍රශ්නය එය විය හැකි ය.
අවසානයට අපි මෙසේ කියමු. ඔබගේ වෙනස තුළ මියයන්නේ මගේ ආශාවයි. කමක් නැහැ මා මිය ගියාවේ. මම මිය යාමට බිය නොවෙමි. මගේ ආශාවේ මිනිය මත පය තබා ඔබ නිදහස් වෙන්න. එය ආදරයේ අවසාන පරිත්‍යාගය යි. ‘අනෙකා ගරු නොකරන ස්වරූප රාගීයෙකුට කොමියුනිස්ට්වාදියෙකු විය නොහැකි ය.’ කොමියුනිස්ට්වාදියකුට ක්‍රිස්තියානියෙන් ඉගෙනගත හැකි එකම දෙය එය යි. අනෙකා ගැන නොසිතන අන්තරාවර්තී බෞද්ධයනි... ඉගෙනගන්න! ඉගෙනගන්න!! ඉගෙනගන්න!!!
- මහේෂ් හපුගොඩ

Saturday, December 30, 2017

නොලියන්නන් විසින් ලියන්නන් මරා දැමීම, පමණක් නොව, එම ලියන්නන්ගේ මිනී මත සිටගෙන සරුවත් බීම -ලංකා ඊ නිව්ස් තහනම ගැන

ලංකා ඊ නිව්ස් රටේ තහනම් කොට ඇත. තහනම් කිරීමට එරෙහිව අදාළ වෙබ් අඩවිය විසින් කරන නොනවතින අරගලය හැරෙන්නට රට තුළ දැකිය හැකි විරෝධය බයාදු එකකි. එම බයාදු විරෝධය විසින් මෙම කාරණය ගැන අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා මූලික ලෙස තනා දී ඇති ප්‍රවේශය වන්නේ, යම්කිසි අභ්‍යන්තර ආරවුලක් දුරදිග යෑම නිසා මෙය උග්‍ර ලෙස දේශපාලනීකරනය කිරීමෙන් පසු, ඒ සඳහා අවශ්‍යය දේශපාලන බලය ඉතාම ශූක්ෂ්ම ලෙස භාවිතා කොට ඇති බවයි.

ලංකා ඊ නිව්ස් මාධ්‍යකලාවේදී අනුගමනය කරන මාධ්‍යය භාවිතය ගැන එහි කතෘවරයා පෙනී සිටින්නේය. සයිබර අවකාශයේ මූල්‍යමය වාසි පමණක් සොයමින් කොතැනක හෝ හැංගි කරන කැලෑපත්‍ර කලාවට වඩා එය පැසසිය යුතු කාරණයකි. එය ඉතාම කලාතුරකින් පමණක් දැකිය හැකි ගුණාංගයක් බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ.
එසේම, ලංකා ඊ නිව්ස් මතවාදීමය වශයෙන් රටේ විශාල ලෙස බලපෑම් කළ සහ කරමින් සිටින පුවත් වෙබ් අඩවියක් බව කිසිඳු විවාදයක් නැත. දශක ගණනාවක් තිස්සේ කරනු ලැබූ අනවරථ අරගලය තුළ; ඇතැම් දෑ උග්‍ර ලෙස පෞද්ගලීකරණය වී ඇති ස්වභාවයක් දැකිය හැකිය; එසේම, අදාළ ආතනය සමඟ කටයුතු කළ අයවලුන් ඉන් ඉවත් වී ඊට එරෙහිව තම මතය ඉදිරිපත් කිරීමේ රටාවක් දැකිය හැකිය. නමුත් ඒ සියල්ලම අභිමුඛව තම පුවත් වෙබ් අඩවිය අඛණ්ඩව පවත්වා ගෙන යෑමට සහ එහිදී ඉදිරිපත් කරන අදහස් වෙනුවෙන් පෙනී සිටීමට එහි කතෘවරයා කටයුතු කරනු ලැබීය.
රටේ අනෙකුත් ක්ෂේත්‍ර වලට සාපේක්ෂව ජනමාධ්‍යය ක්ෂේත්‍රය ගත්විට, ඉතාම සංකීරණ ලෙස ව්‍යාකූල වී ගිය සහ විකෘති වී ඇති තවත් ක්ෂේත්‍රයක් නොමැති තරම්ය. එසේම, රටේ නූතන ජනමාධ්‍යය යැයි මතුපිටට පැමිණ ඇති අවකාශය තුළ දැකිය හැක්කේ, තවත් යමක පළ වී ඇති දෙයක් හොරෙන් ගෙන එය පළ කරමින් තම පැවැත්ම තහවුරු කර ගැනීම මිස; නිර්මාණාත්මක හෝ ගවේශනාත්මක මාධ්‍යය කලාවක් නැති තරම්ය. මෙය, රටක් ලෙස මුහුණ දී ඇති අතිශය අවසනාවන්ත තත්වයයි.
මෙම මූලික කාරණය තව දුරටත් අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා මෙසේ සඳහන් කළ හැකිය.
එදිනෙදා හමුවන බොහෝ මිනිසුන් දෙස බැලීමෙන් සමාජය ගැන මූලික අවබෝධයක් ලබා ගැනීමට උත්සහ කළ හැකිය. එනම්; වෘත්තිමය, නිපුණතාවයක් ඇති අයෙකු සිදු කරන කටයුතු දෙස හොරෙන් බලා සිටින වෘත්තිමය නිපුනත්වයක් ප්‍රගුණ කිරීම ගැන සිහිනයකින්දු නොසිතන අයෙකු ( කඩප්පුලියෙකු), නිපුණතාවයෙන් හෙබි මිනිසා කරන කටයුත්ත තමන්ටත් කළ හැකි බව සිතන්නේය. ඒ ගැන උජාරුවෙන් බස හෙළන්නේය. තමන් දන්නේ යැයි කියමින් අනෙකාව මුලාවේ හෙළන්නේය. ඉන් පසු එය කෙසේ හෝ ඩැහැ ගන්නේය. එලෙස ඩැහැ ගැනීම සඳහා විවිධාකාර උපායන් අනුගමනය කරන්නේය. ඒ සියල්ල සිදුකොට වෘත්තිමය නිපුනත්වයක් ප්‍රගුණ කළ තැනැත්තා පාගා දමා හෝ පන්නා දමා, රඟපෑමට අති දක්ෂ පුද්ගලයා වේදිකාවේ ඉදිරිපෙළ සිටිමින් තම අවශ්‍යතාවයන් සපුරා ගන්නේය. තම ආශාව මුදුන් පමුණුවා ගැනීමෙන් පසු; රටට හෙණ වැදුනද; තමන් විසින් සිදුකරණ සියලු කටයුතු වල වගකීම වෙනත් අයවලුන් මත තබා තමන්ගේ ඇඟ බේරා ගන්නේය. ගෙවී ගිය දශක කිහිපය දෙස බැලීමේදී පෙනී යන මූලික සමාජ වින්නැහිය මෙයයි.
හොරකම් සිදු වී ඇත, හොරුන් නැත. දූෂණයට ලක් වූ ස්ත්‍රීන් සිටිති, නමුත් දූෂකයින් නැත. පව් ඇත. නමුත් පව්කාරයින් නැත.
මෙම සමාජ වින්නැහිය ජනමාධ්‍යයවේදය මූලික කර ගනිමින් සලකා බලා සරලව කිවහොත් සිදුවී ඇත්තේ; නොලියන්නන් විසින් ලියන්නන් මරා දැමීම, පමණක් නොව, එම ලියන්නන්ගේ මිනී මත සිටගෙන සරුවත් බීමය.
පෙර සඳහන් කළ ආකාරයට, ලංකා ඊ නිව්ස්, මාධ්‍යය භාවිතයේදී තම බස හැසිරවීම ගැන බොහෝ දෙනෙකු දොස් කියති. නමුත්, කතුවරයෙකු ලෙස එලෙස තම බස හැසිරවීම ගැන එහි කතුවරයා වන සඳරුවන් සේනාධීර මහතා වගකීම භාර ගන්නේය. තම නිෂ්පාදනය ගැන තමන් වග කියන්නේ නම්, සහ එය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ නම්; එය ඉතාම වැදගත් පිහිටීමක ප්‍රකාශනයකි.
දේශපාලනික වශයෙන් ලංකා ඊ නිව්ස් රැඳී සිටින ආස්ථාණය ගැන කවුරුත් දනිති. එසේම; කුමන අභියෝග මැද වුවද; එහි කතුවරයා තමන්ගේ දේශපාලන දර්ශණය වෙනුවෙන් තම අදහස් ප්‍රකාශ කළේය/කරන්නේය. එය, සමාජයට කිසිඳු බලපෑමක් නොකළේය යැයි යමෙකු කියන්නේ නම්, එය එලෙස කියන අවවලුන්ගේ කුහකකම නිසා සිදුකරණ ප්‍රකාශයක් මිස වෙන කිසිවක් නිසා නොවේ.
දෛවයේ සරදම වන්නේ, තමන් ගොඩ නැගු අයවලුන්ම තමන්ට එරෙහිව පහරදෙන විට නැගෙන වේදනාවයි. නමුත්, එය සදාතනික සත්‍යය හෙවත් ලෝක දේශපාලනික සත්‍යයයි. මෙම ප්‍රායෝගික ඇත්ත තුළ අවබෝධයෙන් විසීම, සිදුවන බරපතල බිඳ වැටීම හමුවේ යළි නැගිටීම සඳහා අත්‍යවශ්‍යය වේ.
ලංකා ඊ  නිව්ස් සම්බන්ධයෙන් විශාල භීතියක් රට හමුවේ නිර්මාණය කොට තිබේ. එය කප්පම් ගන්නේය; එය පුවතක් පළ කොට ඊට මුදල් ලබා ගැනීම නොහොත් මූල්‍යය මංකොල්ලකෑමක් ( එක්ස්ටෝර්සන්) සිදු කරන්නේය; එහි ඒජන්තයින් මිලියන ගණන් හම්බකොට එය තමන්ගේ පෞද්ගලික සාක්කුවල බාහාගෙන, කතුවරයාගේ නම හැකි පමණ රටේ විකුණන්නේය; ආදී වශයෙන් විශාල චෝදනා එල්ල කරමින් අදාළ වෙබ්අඩවිය ගැන විශාල භීතියක් නිර්මාණය කොට තිබේ. මේවා විශේෂයෙන්, විදෙස්රටවල සිට මෙහෙයවන පුවත් වෙබ් අඩවි මුහුණ දෙන ප්‍රධාන චෝදනාවන් වේ.
මෙවැනි; දෑ වඩාත් ක්‍රමානුකූලව විසඳා ගැනීම ඉතාම වැදගත් වන්නේ; රටේ ඉදිරි දේශපාලන පිම්ම සඳහා ලංකා ඊ නිව්ස් වැනි මාධ්‍යය ආයතන වලින් කළ හැකි බලපෑම ඉතාම සුවිශාල වන බැවිනි.
ලබ්බට තිබූ අත පුහුලට තැබීමට වැඩි කාලයක් ගත වන්නේ නැත. එය මෙරට දේශපාලනික ඉතිහාසයයි. ගරුත්වයක් නැති මිනිහෙක් තමන්ට ගරුත්වයක් ඇතැයි පිළිගන්නැයි අනෙකාට බලකිරීම; ශීලයක් නැති මිනිහෙක් තමන් ශීලන්වත්යෙකු යැයි අනෙකාට පිළිගන්න යැයි අනෙකාට බලකිරීම; ආදී වශයෙන් තමන් ඇත්ත ලෝකයේ කරන අකටයුතුකම් වසා ගැනීම සඳහා තම බලය භාවිතා කොට වෙස්මුහුණු පැළඳ සිටින සමාජයක් බවට මෙරට පත්වී තිබෙන්නේ මේ නිසාය. ඊට අපි අපේ පැවැත්ම වෙනුවෙන් කිසිඳු ලැජ්ජාවක් හෝ හිරිකිතයක් නොමැතිව වන්දනාමාන කරති.
එසේම මෙහිදී සඳහන් කළ යුතු මූලික කාරණයක් තිබේ; එනම් තමන්ගේ නිදහස සුරැකෙන්නේ තම අසල්වැසියාගේ නිදහස සුරැකීම වෙනුවෙන් තමන් කැප වෙනතාක් දුරට පමණි. ලංකා ඊ නිව්ස් තහනම මඟින් රට හමුවේ සහ ජනමාධ්‍යය නිදහස වෙනුවෙන් කැප වී සිටින අයවලුන් හමුවේ නිර්මාණය වී ඇති මූලික අභියෝගය එයයි.
කුහක මානසිකත්වය හෝ වෙනස් දේශපාලනික මතවාද හේතුවෙන් මතු වී ඇති විරසකය පසෙකලා සගයාට එරෙහිව සිදුකරණ මර්ධනය හමුවේ ඔහු රැක ගැනීම රට හමුවේ ඇති මූලික වගකීම වේ.
ප්‍රකට ගුරු ගීතයේ ජීවිතයට උගන්වන මූලික පාඩමක් යළි සිහි කිරීම වැදගත් යැයි සිතේ;
“ සටන්වලින් පිරි, ඒ අසීරු ජීවිතයත්, විවිධ ඉරණම්වලට කැප වූ මිනිස් හැඟීම් සහ බලාපොරොත්තුත් තෙලිතුඩින් සහ සායම්වලින් පිළිබිඹු කළ හැකිදැයි මම නොදනිමි. සියල්ල කැටිකොට දැක්වීමට තරම් ශක්තියක් මට තිබේද? මා ආසා කරන්නේ මගේ අදහස් ඔබට කියාපෑමට පමණක් නොවේ. ඔබ මා සමග එක් වී නිර්මාණාත්මක කලාවේ කොටස් කරුවෙකු විය යුතුය.” ( ගුරු ගීතය – චිංගීස් අයිත්මාතව්)
නොලියන්නන් විසින් ලියන්නන් මරා දැමීමට එරෙහිව පෙළ ගැසීමට නම් වැදගත් වන්නේ ලියන්නන් එකතු වී සන්ධාන ගත වීම සහ තම විවිධත්වය තුළ පොදු බව එනම් වෘත්තියමය නිදහස සහ අයිතිය මෙන්ම නිපුණත්වය තහවුරු කර ගැනීමය. අභිමානයෙන් සහ කෞශල්‍යයෙන් පිරි ලියන්නෙකු වීම එතරම් පහසු නැත. එවැන්නන් බිහිවන්නෙන් කලාතුරකිනි. මැරුණු පසු එම මළ මිනියෙනුත් වාසී ගැනීම සඳහා ප්‍රලාප කීම නොව ඔවූහු රැක ගැනීම එම සමස්ථ සමාජයේ වගකීමකි.
ලංකා ඊ නිව්ස් තහනම් කිරීම සම්බන්ධයෙන් අපි අපේ විරෝධය මෙසේ පළ කරන්නෙමු. 

ශ්‍රී ලංකා ගාඩියන් කර්තෘ නිලන්ත ඉලංගමුව

(Courtesy of Lankaenews) 
ලංකා ඊ නිව්ස් වෙබ් අඩවියේ අන්තර්ගතය පිළිබද විවාදය කෙසේ වුවද වාරණය සම්බන්ද කරුණේදී එයට එරෙහි විය යුතුය.